从前，在美丽的清水江畔，住着两个孤儿，哥哥叫保金，弟弟叫玖金，两兄弟过着清贫的日子。
保金对弟弟很是照顾，一有什么好吃的，都让给弟弟吃，有什么好穿的，都让弟弟穿，自己宁愿挨饿受冻。保金喜欢钓鱼，每当他钓到鱼回来，煮熟后总是把鱼身夹给弟弟吃，自己就吃鱼头。谁知不懂事的弟弟，却把哥哥的好心当成恶意。他见到哥哥每次都是吃鱼头，却总把鱼身夹给自己吃，于是他想：
“鱼头一定是很好吃的东西，哥哥的心肠不好，欺负我年纪小，所以把好吃的鱼头留给自己，一点也不让我尝尝……”
弟弟越想越生气，越觉得哥哥这样对待自己不公正，于是他就起了坏心思……
有一次，一连下了几天的大雨，本来清澈的河水变得浑浊，河里翻腾着黄色的巨浪。这一天，雨刚停，天空还是黑云密布，保金就带着弟弟去钓鱼。玖金望着汹涌澎湃的河水，心里盘算着……突然，他指着河的上游喊道：“哥哥呀，你快看，上面漂来什么东西？”
保金信以为真，走近河边朝上游看了又看，什么也没有看见。他说：“在哪里？在哪里？我怎么没有看见？”
哥哥的话还没有说完，弟弟就把哥哥推入河中。汹涌的水浪像猛虎似地张开了大嘴，“吞噬”了善良的哥哥。
顿时，天色更加昏暗了，电闪雷鸣，风如虎喊，雨如瓢泼，它们也在为这个无辜的哥哥鸣不平啊！
弟弟独自钓到鱼后，心里有说不出的高兴，他想：“从今以后，我也能吃上鱼头了。”
玖金急急忙忙地把鱼煮好，又急急忙忙地吃起鱼头，但是尝了之后，鱼头的味道不仅不鲜美，而且还全是骨头，哪里有鱼身好吃啊！这时，弟弟才明白，保金不是他所想象的坏人，而是一个非常善良的哥哥。玖金既后悔又难过。为了寻找哥哥，他日日夜夜在河岸悲痛地呼唤着：
“布啊！——布啊！”
可是，除了那日夜不停息的流水声外，哪里还听得见他哥哥的回答呢！
从此，弟弟就日日夜夜在江边痛哭着。之后，他变成了一只小鸟，在河边飞来飞去，寻着那个被他害死的善良哥哥。小鸟总是那么悲痛地呼唤着：
“布啊！——布啊！”
后来，人们就根据小鸟的叫声给它起了个名字，叫做“布谷鸟”。
Dliel lax, hnangd hot niangb diot ghab but Eb Hniangb bangf ib laib vangl, niangb maix ob ob jid dax, daib but gol hot Bod Jenb,daib yut gol hot Jux Jenb, ob jid dax hxat lins niox.
Bod Jenb diot hvib diot dail yut vut wat, jus maix gheix xid vut nongx bangf, sail dad baib dail yut nongx, jus maix gheix xid vut nangl bangf, seix dad baib dail yut nangl,nongf ghab jid hangd yongt gad jel seil, Bod Jenb dal hvib nent nail. nenx jus nent dot nail lol,ghax dad jox jid nail diot dail yut nongx, nenx nongf gik khob nail.Dail xid bub dail yut ax bub hfangb, dad dail bed bangf jox hvib nos jangx gid yangf mongl, nenx bongf dail bed lind lind sail dios nongx khob nail, ghax gheik jox jid nail diot nenx nongx, nenx nos hot：
“Laib khob nail ghed dios vut nongt bangf gid gongb.dail bed bangf jox hvib ax vut, gux wil ghab niangx hniut yut, ait nend dad vut nongx bangf khob nail diot nenx jus laib nongx,ib nenk seix ax baib wix nongx……”
Dail ut vel nos vel qit,hnangd dail bed ait nongd ait diot nenx jus deix ax zenx yenx,nenx ghax qid jox hvib gid yangf dax yangx……
Maix ib lind,dax jangx ob bib hnaib nongs hlieb, bend hxib bangf jox eb sail niel jul yangt, diongb eb hfaid dax dol ghab nas eb fangx dax.Hnaib id, jef gid dangf nongs, ghab waix dail dios sait waix gab ab, Bod Jenb ghax yangl dail yut mongl nent nail mongl yangx.Jux Jenb hek mais bub diub ngit diub eb, jox hvib nos bol niol…Gheik mais zat, nenx tut bil diot jox eb bangf yangd jes hmat hot：“Bed, mongx gangt git hxid,jox jes lal lol laib gheix xid？”
Bob Jenb hsent dios jus deix maix, hangb mongl vit ghab but eb mongt jox jes hxid jangx diangd hxid, laib gheix xid seix ax bongf.nNenx hmat hot：“Niangb hangd deis？niangb hangd deis？wil ait deis ngit ax bongf？”
Dail bed bangf laib hveb ax bil hmat jul, dail yut ghax hvongd nenx mongl jox eb gid niangs mongl yangx.Dol ghab nas eb liek dail xed buk lot hlieb jus diel, hvuk dail bed mongl yangx.
Niangb diot hxot id,dol ghab waix vel ait vel zuk dax yangx,lif hob bet hob,jent xens xed gol, nongs hlieb nongs bal, nenx dol seix des dail das qit jul.
Daib ut nent dot nail diangd lol, khangd niangs ghangb hvib sail hmat ax jul,nenx nos hot：“Qend hnaib nongd dax mongl, wil seix dot nongx laib khob nail yangx.”Jux Jenb gat liat gat dif mongl nongx laib khob nail,ait nend jus dot nongx yangx,hnaib laib khob nail bangf ax vut nongx,dail sail dios bod hsongd,ait deis maix jox jid nail vut nongx maf!Xangf id,dail yut jef bub, Bod Jenb jus deix ax dios nenx nos bangf dail naix yangf,sail dios ib dail naix vut hvib.Jux Jenb yud diangd hvib, yud xad niangb.Weid liaox vangs nenx zaid bed,nenx hnaib hnaib hmangt hmangt mongl ghab but eb gol dail bed hot：
“Bed af——bed af！”
Ait nend,hnangd jus jox eb lal bangf laib hveb,ait deis hnangd nenx zaid bed dab hveb？
Gangl xangf id dax mongl,daib yut jul hnait jul hmangt hmangt niangb ghab bud eb genx.Dangl ghangb, nenx hfaid jangx ib dail ghab daib nes,niangb ghab bud eb yangt mongl yangt lol, vangs nenx zaid dail bed vut hvib.Dail ghab daib nes hxat hvib geb lieb gol hot：
“Bed af——bed af！”
Dangl ghangb, naix not ghax des dail nes gol bangf laib hveb lol ait laib nangx bit, gol ait“nes bed gul”.
（选自《苗族民间故事选》
文：潘富平 译审：张成）